Büyüyorum…
1 ay su gibi akıp geçti. Gözlerimi açtığım ülkem Türkiye’den ayrılma vakti geldi… Gelişime sevinen herkes benim gibi gidişime de üzülüyor olsa gerek.
Olsun tekrar geleceğim…
Türkiye dolu daha uzun aylar geçirmek dileği ile ayın 22 sinde tekrar Amerika yollarındayım.
Az gittik uz gittik. Okyanuslar, buzullar, dağlar, denizler aştık. Uçaktan indik arabaya bindik, arabadan indik, gemiye bindik ve evimize ulaştık. Aslında benim için evim demek biraz zor. Ne de olsa 7 aylık yaşantımın 3 ayını başka evde geçirdim. Ama yinede buraya gelince herşey pek bir tanıdık geldi.
İlk yıkandığıım banyo, anneme sarılıp uyuduğum koltuk, babamın kucağında bir ileri bir geri gezdiğim koridor, camdan gördüğüm manzara…
Ama birilerinin dediği gibi; “insanın evi, doğduğu yer değil, doyduğu yerdir” 
Son Yorumlar